Temel ile Dursun guzel bir bahar gününde köyün yüksek bir tepesine

cikmislar. Manzaranin keyfini cikarirken birden Temelin gözü icerisinde

ineklerin otladigi köyün mezarligina ilismis.



Dursuna dönmüs ve:



"Ula Tursun! Sende pirgün öleceksun, sonra seni aha su mezarluga

gömeceguz. Orada topraga karisacaksun. Sonra ot olarak yeniden

büyüyeceksun. Sonra seni su inek yiyecek. Sonra da seni sicacak. Bende o

pokun yanuna gicegum ve diyecegum ki "Ula Tursun!! Neydiiin ne oldin?".



Tabii Dursun önce sasirmis ne diyecegini. Sonra oda Temele dönmüs:



"Ula Temel sende pirgün öleceksun. Seni aha su mezarluga

gömeceguz.Orada sende toprak olacaksun. Sonra ot olarak püyüyeceksun.

Sonra seni su inekler yiyecek. Sonra seni sicacaklar. Bende o pokun

yanuna gidecegum ve diyecegum ki "Ula Temel! Sen hic degismeyeceksun!!!"



fıkranın devamı